Miasto w zachodniej części japońskiej wyspy Honsiu, stolica prefektury Kioto, dawna stolica Japonii.
Kyoto zostało założone w 794 roku jako Heian-kyō („Stolica Pokoju i Spokoju”) i przez ponad tysiąc lat było politycznym, religijnym oraz kulturalnym centrum Japonii. To właśnie tutaj rezydowali cesarze Japonii aż do XIX wieku, zanim stolica została przeniesiona do Tokyo.
Miasto odegrało ogromną rolę w kształtowaniu japońskiej kultury: rozwijały się tu ceremonia herbaciana, teatr nō i kabuki, kaligrafia, ogrody zen oraz klasyczna architektura drewniana. Kyoto było też ważnym ośrodkiem buddyzmu i shintō – do dziś znajduje się tam ogromna liczba świątyń, klasztorów i sanktuariów.
W przeciwieństwie do wielu innych japońskich miast, Kyoto uniknęło wielkich zniszczeń podczas II wojny światowej. Dzięki temu zachowało autentyczny układ dawnych dzielnic, zabytkowe świątynie i tradycyjną zabudowę machiya. Miasto często jest postrzegane jako „dusza dawnej Japonii”.
Dla wielu turystów Kyoto jest miejscem, które najbardziej odpowiada wyobrażeniu o tradycyjnej Japonii: świątynie, ogrody zen, gejsze, ceremonie herbaciane i stare drewniane uliczki. Jednocześnie miasto pozostaje dużym nowoczesnym ośrodkiem akademickim i technologicznym, gdzie obok zabytków działają uniwersytety i firmy high-tech.
Odkryj najlepsze loty do stu miast na różnych kontynentach. Zobacz aktualne ceny i promocje.
Sprawdź loty do stu miast na różnych kontynentach
Zachowana tradycyjna atmosfera
Kyoto słynie z drewnianych domów, wąskich uliczek, herbaciarni i historycznych dzielnic gejsz. Spacer po mieście daje poczucie kontaktu z dawną Japonią bardziej niż w nowoczesnym Tokio czy Osace.
Ogromne dziedzictwo kulturowe
W mieście znajduje się ponad 1600 świątyń buddyjskich i około 400 sanktuariów shintō. Wiele obiektów wpisano na listę UNESCO.
Przyroda i estetyka
Miasto otaczają góry, a każda pora roku wygląda tam inaczej:
- wiosną słynne kwitnienie wiśni,
- latem zielone bambusowe lasy,
- jesienią czerwone klony momiji,
- zimą świątynie pokryte śniegiem.
Kuchnia i rzemiosło
Kyoto słynie z subtelnej kuchni kaiseki, tofu, matchy oraz tradycyjnych słodyczy wagashi. Miasto jest też ważnym centrum rzemiosła: kimona Nishijin, wachlarze, laki czy ceramika mają wielowiekową tradycję.
Muzeum Kolei w Kioto (京都鉄道博物館, Kyoto Railway Museum) należy do największych i najciekawszych muzeów kolejowych na świecie. Znajduje się w południowej części Kioto, w pobliżu stacji Umekōji-Kyōtonishi, i zostało otwarte w obecnej formie w 2016 roku jako rozbudowana kontynuacja dawnego Muzeum Parowozów Umekōji. Właścicielem jest JR West.
Muzeum prezentuje historię japońskich kolei od pierwszych lokomotyw parowych po superszybkie pociągi Shinkansen. Na terenie obiektu zgromadzono ponad 50 historycznych pojazdów kolejowych, w tym słynne parowozy D51 i D52, pierwszy seryjny Shinkansen serii 0 oraz futurystyczny Shinkansen serii 500, który podczas służby osiągał prędkość 300 km/h.
Najbardziej charakterystycznym elementem muzeum jest zabytkowa wachlarzowa parowozownia z 1914 roku wraz z obrotnicą. Jest ona uznawana za ważny zabytek kultury Japonii i stanowi jedno z nielicznych miejsc, gdzie można zobaczyć tak dużą kolekcję czynnych parowozów. Kilka razy dziennie lokomotywy są obracane na obrotnicy, co przyciąga tłumy zwiedzających.
C51 239 była jedną z najbardziej prestiżowych lokomotyw pasażerskich w Japonii i zasłynęła przede wszystkim jako lokomotywa prowadząca pociągi cesarskie (Omeshi Ressha).
W epoce pary pociąg cesarski był czymś znacznie więcej niż zwykłym pociągiem VIP. Lokomotywy wyznaczone do jego prowadzenia utrzymywano w idealnym stanie technicznym i wizualnym. C51 była zresztą jedną z najsłynniejszych japońskich konstrukcji – często nazywano ją „królową japońskich lokomotyw pasażerskich”.
Najmniejszy standardowy parowóz eksploatowany przez japońskie koleje państwowe.
Powstał podczas II wojny światowej (1944–1947), kiedy Japonia potrzebowała prostych i tanich lokomotyw manewrowych. Zbudowano zaledwie 15 egzemplarzy. Konstrukcję maksymalnie uproszczono, oszczędzając materiały i robociznę. Był to nawet jedyny parowóz JNR wykorzystujący parę nienagrzaną (bez przegrzewacza), co było już wówczas rozwiązaniem przestarzałym.
Rotacyjny silnik parowy Jamesa Watta z 1788 roku był jednym z najważniejszych wynalazków rewolucji przemysłowej. Wcześniejsze maszyny parowe, w tym wcześniejsze konstrukcje samego Watta, wykonywały głównie ruch posuwisto-zwrotny (góra–dół), który dobrze nadawał się do pompowania wody z kopalń, ale nie do napędzania maszyn fabrycznych.
Najważniejszą cechą silnika z 1788 roku było także zastosowanie regulatora odśrodkowego do utrzymywania stałej prędkości obrotowej,
Malowidła z podobiznami tygrysów w Tozamurai-no-ma, to jedna z najbardziej fascynujących pomyłek w historii japońskiej sztuki naturalistycznej.
Ponieważ w Japonii tygrysy nie żyły na wolności, malarze ze szkoły Kanō znali je wyłącznie ze sprowadzanych z Chin i Korei skór oraz zwojów. Pierwszego żywego tygrysa większość Japończyków zobaczyła dopiero w XIX wieku.
Artyści widzieli futra w paski (tygrysy) i futra w cętki (lamparty). Ponieważ zwierzęta te miały podobną wielkość i budowę anatomiczną, uznano je za ten sam gatunek. Japończycy połączyli to z chińską filozofią Yin i Yang. Paski tygrysa (ostre, wyraziste) wydawały im się agresywne i męskie, z kolei cętki lamparta (krągłe, bardziej subtelne) uznano za cechę kobiecą. W efekcie powstało powszechne przekonanie, że samiec ma paski, a samica cętki.
