Japonia to kraj, w którym bardzo mocno czuje się zarówno geografię, jak i historię. Rozciąga się od chłodnego, niemal syberyjskiego Hokkaido po subtropikalne wyspy Okinawa, więc można tam zobaczyć zupełnie różne krajobrazy, kuchnie, architekturę i styl życia.
Japonia długo była krajem regionalnym. Inaczej wygląda dawna stolica cesarska, inaczej miasta kupieckie, a jeszcze inaczej dawne domeny samurajskie.
Najbardziej historyczne i "typowo japońskie", są okolice:
Kei jidōsha, znane także jako kei-cary, to bardzo małe, uprzywilejowane samochody i jeden z najbardziej charakterystycznych elementów japońskiej motoryzacji.
Po II wojnie światowej Japonia była biedna i bardzo gęsto zaludniona, brak miejsca w miastach i wąskie ulice odziedziczone po dawnych epokach skłoniły państwo do stworzenia kategorii mikrosamochodów, tanich w zakupie i utrzymaniu oraz łatwych do parkowania.
W zamian za ograniczone rozmiary właściciel dostaje: niższe podatki, niższe opłaty rejestracyjne, tańsze ubezpieczenie i łatwiejsze formalności.
Obecne limity kei carów
Dzisiejsze limity kei carów to mniej więcej: długość do 3,4 m, szerokość do 1,48 m, silnik do 660 cm³ i moc ograniczona do około 64 KM.
Projektuje się je tak, by maksymalnie wykorzystać dozwoloną bryłę.
Na Zachodzie kuchnia japońska została bardzo zawężona do sushi, sashimi i tempury, a w rzeczywistości jest ogromnie różnorodna.
Co naprawdę często jedzą Japończycy?
Udon i soba: Grube i cienkie makarony udon [pszenne] lub soba [gryczane], często jedzone bardzo prosto, z bulionem ,cebulką, tofu i tempurą.
Donburi: Miski ryżu z dodatkami: wołowina, wieprzowina, jajko lub owoce morza.
Czerwone mięso
Przez wieki buddyzm wpływał na ograniczenie jedzenia mięsa dużych zwierząt, dlatego tradycyjna kuchnia japońska mocniej opierała się na rybach i tofu. Szersze jedzenie wołowiny zaczęło się dopiero w epoce Meiji od 1868, kiedy to jedzenie wołowiny zaczęto promowac jako modernizację i dziś japońska wołowina uchodzi za jedną z najbardziej luksusowych na świecie.
Najbardziej znana jest wołowina wagyū („japońskie bydło”) a szczególnie: Kobe beef, Matsusaka beef i Ōmi beef. To nie jest po prostu „dobra wołowina”, ale bardzo specyficzny sposób hodowli i selekcji genetycznej. Część opowieści o codziennych masażach krów, karmieniu piwem i specjalnej muzyce jest mocno przesadzona albo dotyczy pojedynczych hodowli marketingowych.
Ryby i owoce morza
Pod względem ryb i owoców morza Japonia należy do absolutnej światowej czołówki. To właściwie jedna z podstaw całej japońskiej cywilizacji kulinarnej.
Japonia jest krajem wyspiarskim z bardzo długą linię brzegową i ma dostęp do niezwykle bogatych łowisk Pacyfiku. Spotkanie zimnego prądu Oyashio i ciepłego Kuroshio powoduje ogromne bogactwo biologiczne mórz wokół archipelagu.
W Japonii istnieje ogromna kultura selekcji, sezonowości, sposobu krojenia, dojrzewania ryb i estetyki podania. Dobry sushi master potrafi traktować różne części tej samej ryby niemal jak osobne produkty.
Najbardziej cenione ryby i owoce morza, to:
