Japonia to kraj, w którym bardzo mocno czuje się zarówno geografię, jak i historię. Rozciąga się od chłodnego, niemal syberyjskiego Hokkaido po subtropikalne wyspy Okinawa, więc można tam zobaczyć zupełnie różne krajobrazy, kuchnie, architekturę i styl życia.
Japonia długo była krajem regionalnym. Inaczej wygląda dawna stolica cesarska, inaczej miasta kupieckie, a jeszcze inaczej dawne domeny samurajskie.
Najbardziej historyczne i "typowo japońskie", są okolice:
Kei jidōsha, znane także jako kei-cary, to bardzo małe, uprzywilejowane samochody i jeden z najbardziej charakterystycznych elementów japońskiej motoryzacji.
Po II wojnie światowej Japonia była biedna i bardzo gęsto zaludniona, brak miejsca w miastach i wąskie ulice odziedziczone po dawnych epokach skłoniły państwo do stworzenia kategorii mikrosamochodów, tanich w zakupie i utrzymaniu oraz łatwych do parkowania.
W zamian za ograniczone rozmiary właściciel dostaje: niższe podatki, niższe opłaty rejestracyjne, tańsze ubezpieczenie i łatwiejsze formalności.
Obecne limity kei carów
Dzisiejsze limity kei carów to mniej więcej: długość do 3,4 m, szerokość do 1,48 m, silnik do 660 cm³ i moc ograniczona do około 64 KM.
Projektuje się je tak, by maksymalnie wykorzystać dozwoloną bryłę.
Na Zachodzie kuchnia japońska została bardzo zawężona do sushi, sashimi i tempury, a w rzeczywistości jest ogromnie różnorodna.
Co naprawdę często jedzą Japończycy?
Czerwone mięso
Przez wieki buddyzm wpływał na ograniczenie jedzenia mięsa dużych zwierząt, dlatego tradycyjna kuchnia japońska mocniej opierała się na rybach i tofu. Szersze jedzenie wołowiny zaczęło się dopiero w epoce Meiji od 1868, kiedy to jedzenie wołowiny zaczęto promowac jako modernizację i dziś japońska wołowina uchodzi za jedną z najbardziej luksusowych na świecie.
Najbardziej znana jest wołowina wagyū („japońskie bydło”) a szczególnie: Kobe beef, Matsusaka beef i Ōmi beef. To nie jest po prostu „dobra wołowina”, ale bardzo specyficzny sposób hodowli i selekcji genetycznej. Część opowieści o codziennych masażach krów, karmieniu piwem i specjalnej muzyce jest mocno przesadzona albo dotyczy pojedynczych hodowli marketingowych.
Ryby i owoce morza
Pod względem ryb i owoców morza Japonia należy do absolutnej światowej czołówki. To właściwie jedna z podstaw całej japońskiej cywilizacji kulinarnej.
Japonia jest krajem wyspiarskim z bardzo długą linię brzegową i ma dostęp do niezwykle bogatych łowisk Pacyfiku. Spotkanie zimnego prądu Oyashio i ciepłego Kuroshio powoduje ogromne bogactwo biologiczne mórz wokół archipelagu.
W Japonii istnieje ogromna kultura selekcji, sezonowości, sposobu krojenia, dojrzewania ryb i estetyki podania. Dobry sushi master potrafi traktować różne części tej samej ryby niemal jak osobne produkty.
Najbardziej cenione ryby i owoce morza, to:
Kyoto Tower to najbardziej charakterystyczna nowoczesna budowla Kioto i jednocześnie jeden z najbardziej dyskutowanych elementów miejskiego krajobrazu.
Wieża stoi tuż przy dworcu Kyoto Station i ma 131 metrów wysokości. Została ukończona w 1964 roku - w tym samym okresie, w którym Japonia otwierała się szeroko na nowoczesność i organizowała igrzyska olimpijskie w Tokio.
Charakterystyczny i dość unikalny japoński fenomen, studzienki kanalizacyjne które stały się czymś w rodzaju małych miejskich herbów i pamiątek kulturowych.
Początkowo (lata 80.) problemem w Japonii była niechęć mieszkańców do finansowania modernizacji kanalizacji. Władze zaczęły więc projektować pokrywy z lokalnymi motywami estetycznymi, traktować je jako element „upiększania miasta” i budować dumę lokalną.
Pomysł okazał się sukcesem i szybko rozprzestrzenił się na cały kraj. Dziś większość miast i regionów Japonii ma własne wzory:
Jeden z najbardziej „teatralnych” elementów japońskiej dyplomacji - ceremonialnych powitań w stylu europejskim, które Japonia czasem odtwarza przy wizytach wysokiej rangi gości.
W Tokio takie sceny zwykle odbywają się w rejonie Pałac Cesarski w Tokio lub w jego oficjalnych bramach (np. Kōkyo Gaien – zewnętrzne ogrody i dziedzińce reprezentacyjne).
Dlaczego to wygląda jak Londyn XVIII–XIX wieku?
Bo to nie jest „przypadek” ani spontaniczna tradycja - to świadoma rekonstrukcja stylu europejskich monarchii ceremonialnych, głównie brytyjskiej i częściowo pruskiej.
W epoce Meiji (XIX w.), gdy Japonia otwierała się na świat, elity państwowe uznały, że dyplomacja globalna ma swoje „języki symboliczne” a Europa (szczególnie Wielka Brytania) wyznacza standard ceremoniału państwowego.
Dlatego Japonia zaczęła tworzyć własny hybrydowy protokół cesarski: japoński w rdzeniu (cesarz, rytuał shintō, etykieta dworska),europejski w formie reprezentacyjnej (parady, karety, mundury).
Posągi kitsune, czyli lisów, są jednymi z najbardziej charakterystycznych elementów japońskich świątyń poświęconych bóstwu Inari. W Tokio można spotkać ich setki – stoją przy wejściach do chramów, na schodach, przy ołtarzach i wśród czerwonych bram torii. Co ciekawe, nie są one przedmiotem kultu samym w sobie, lecz pełnią rolę posłańców Inari.
Dlaczego właśnie lis?
W kulturze zachodniej lis często symbolizuje spryt lub przebiegłość. W Japonii jego znaczenie jest znacznie bogatsze. Lisy polowały na myszy niszczące zapasy ryżu, chroniąc tym samym plony. Z czasem zaczęto postrzegać je jako naturalnych strażników urodzaju.
