Taormina Sycylia | zabytki, atrakcje, turystyka

Piazza IX Aprile to najbardziej reprezentacyjny i zarazem najbardziej „pocztówkowy” plac Taorminy. Leży w samym sercu miasta, przy głównej osi spacerowej Corso Umberto I, i jest miejscem, gdzie historia, architektura i widok łączą się w jeden z najsłynniejszych pejzaży Sycylii.

Nazwa placu upamiętnia 9 kwietnia 1860 roku, dzień, w którym do Taorminy dotarła wieść o lądowaniu Garibaldiego na Sycylii. Choć wydarzenie miało raczej symboliczny charakter, plac stał się trwałym znakiem związku miasta z ideą zjednoczenia Włoch (Risorgimento).

Piazza IX Aprile to otwarta, tarasowa przestrzeń, zawieszona wysoko nad wybrzeżem Morza Jońskiego. Jego jasna, geometryczna posadzka kontrastuje z błękitem morza i ciemną sylwetką Etny w tle.

Kościół San Giuseppe (wł. Chiesa di San Giuseppe) to jeden z najbardziej eleganckich i charakterystycznych zabytków Taorminy. Choć niewielki, pełni ważną rolę w krajobrazie miasta – jego barokowa fasada dominuje nad Piazza IX Aprile, jednym z najpiękniejszych punktów widokowych Sycylii.

Kościół został wzniesiony w XVII wieku jako siedziba bractwa św. Józefa (Confraternita di San Giuseppe). W przeciwieństwie do wielkich katedr nie był świątynią biskupią, lecz kościołem brackim, przeznaczonym do nabożeństw, procesji i działalności religijno-charytatywnej.

W XVIII wieku budowla została gruntownie przebudowana w duchu dojrzałego baroku sycylijskiego, który nadał jej obecny, reprezentacyjny wygląd. Trzęsienia ziemi, tak częste na Sycylii, wymuszały późniejsze naprawy, ale nie zmieniły zasadniczego charakteru świątyni.

Torre dell’Orologio (Wieża Zegarowa) to jeden z najbardziej charakterystycznych i symbolicznych punktów Taorminy. Znajduje się przy Piazza IX Aprile, na styku głównej arterii miasta – Corso Umberto I – i od wieków wyznacza nie tylko czas, ale też granice historycznego miasta.

Wieża pełniła pierwotnie rolę bramy miejskiej, znanej jako Porta di Mezzo – „brama środkowa”. W średniowieczu dzieliła Taorminę na dwie części:

• starszą, grecko-rzymską,
• młodszą, rozwijającą się w okresie średniowiecza.

Jej obecny kształt pochodzi głównie z XII–XIII wieku, z czasów normańskich, choć budowla była wielokrotnie przebudowywana po trzęsieniach ziemi i zniszczeniach wojennych.

Porta Messina to jedna z historycznych bram miejskich Taorminy i zarazem jedna z najbardziej rozpoznawalnych części średniowiecznych fortyfikacji miasta. Znajduje się na północnym krańcu historycznego centrum, przy Corso Umberto I, prowadząc w kierunku drogi do Messyny, stąd nazwa.

Bramę wzniesiono prawdopodobnie w XIII–XIV wieku w okresie normańskim lub późniejszym średniowieczu, jako część systemu obronnego miasta. Porta Messina miała chronić Taorminę przed najazdami od północy i kontrolować ruch wiodący w stronę wybrzeża i ważnych miast Sycylii, takich jak Messyna i Katania.

W czasach nowożytnych brama pełniła funkcję reprezentacyjną – była symbolicznym wejściem do historycznej części Taorminy i miejscem kontroli podatkowej dla przybywających kupców i podróżnych.

Kościół pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej (Chiesa di Santa Caterina d’Alessandria) to jedna z ciekawszych, choć mniej znanych świątyń Taorminy, położona przy spokojniejszej uliczce w historycznym centrum miasta, niedaleko głównego trakcie Corso Umberto I.

Kościół powstał w XIII wieku i był związany z lokalnym zakonem, który opiekował się mieszkańcami i pielgrzymami. W ciągu stuleci przeszedł kilka przebudów, głównie w stylu barokowym, typowym dla sycylijskich kościołów. Pomimo modernizacji, zachował wiele elementów średniowiecznych, w tym część murów i portal wejściowy.

Św. Katarzyna Aleksandryjska była popularnym patronem średniowiecznych miast sycylijskich, a jej kult w Taorminie jest dowodem na wpływy zarówno bizantyjskie, jak i normańskie w historii miasta.

Palazzo Corvaja to jeden z najważniejszych i najciekawszych zabytków świeckiej architektury w Taorminie. Choć na pierwszy rzut oka może wydawać się skromniejszy niż barokowe kościoły miasta, w rzeczywistości jest to prawdziwa kronika dziejów Sycylii, zapisana w kamieniu.

Najstarsza część Palazzo Corvaja powstała w X–XI wieku, w czasach panowania Arabów na Sycylii. Była to pierwotnie wieża obronna, wzniesiona na planie kwadratu, pełniąca funkcję punktu kontrolnego i rezydencji lokalnej elity.

Po podboju Sycylii przez Normanów pałac został rozbudowany: w XIII–XIV wieku dobudowano nowe skrzydła, obiekt zyskał bardziej reprezentacyjny charakter, połączono funkcje obronne z rezydencjonalnymi.

W kolejnych stuleciach pałac przechodził dalsze przekształcenia, włączając elementy gotyckie i katalońskie, co sprawia, że dziś jest wyjątkową mieszanką stylów.

Nazwa „Corvaja” prawdopodobnie pochodzi od nazwiska arystokratycznej rodziny, która była właścicielem pałacu w późnym średniowieczu – choć, jak często na Sycylii, etymologia nie jest do końca jednoznaczna.

Piazza Duomo to jeden z głównych placów historycznej Taorminy, położony w centrum miasta przy Duomo di San Nicolò (katedrze). To spokojniejsza, kameralna przestrzeń w porównaniu z bardziej turystycznym Piazza IX Aprile, ale równie ważna historycznie i architektonicznie.

Porta Catania to jedna z głównych historycznych bram Taorminy, znajdująca się na południowym krańcu starego miasta, przy drodze prowadzącej w kierunku Katanii, skąd pochodzi jej nazwa. Razem z Porta Messina (na północy) wyznaczała granice średniowiecznego centrum i była częścią systemu obronnego miasta.

Castello di Taormina (Zamek w Taorminie) to średniowieczna twierdza wzniesiona na wysokim wzniesieniu nad miastem, tuż obok Teatro Antico.

Początki zamku sięgają XII wieku, kiedy Sycylią rządzili Normanowie. Castello pełniło funkcję obronną, chroniąc miasto przed najazdami i kontrolując strategiczny punkt na wschodnim wybrzeżu wyspy.

W czasach późniejszych, w okresie aragońskim i hiszpańskim, zamek był rozbudowywany i przystosowywany do nowych potrzeb militarnych. Zamek stracił znaczenie w XVII wieku, częściowo został zniszczony podczas trzęsień ziemi, a jego ruiny służyły mieszkańcom m.in. jako materiał budowlany.

Kościół został wzniesiony w XV wieku przez zakon augustianów, którzy prowadzili tu działalność religijną i edukacyjną.

W przeszłości był częścią większego kompleksu klasztornego, który pełnił funkcje duchowe i społeczne. Z biegiem wieków przeszedł niewielkie przebudowy, głównie w stylu barokowym, ale surowa gotycka forma fasady i bryły została zachowana.