Miasto na północy Włoch, położone na Nizinie Padańskiej w jej północno-wschodniej części nad rzeką Bacchiglione.
Padwa to jedno z najstarszych miast północnych Włoch, którego początki sięgają czasów przedrzymskich i legendy o trojańskim bohaterze Antenorze jako założycielu.
W średniowieczu miasto stało się ważnym ośrodkiem nauki i kultury, a założony w 1222 roku Uniwersytet w Padwie należy do najstarszych w Europie. Z uczelnią związani byli wybitni uczeni, jak Galileusz czy Kopernik.
Jednym z największych skarbów miasta jest Kaplica Scrovegnich, słynna z fresków Giotta, uznawanych za przełom w sztuce europejskiej.
Ważnym miejscem jest także bazylika św. Antoniego, będąca celem licznych pielgrzymek.
W Padwie znajduje się również monumentalny Prato della Valle – jeden z największych placów Europy, otoczony kanałem i zdobiony posągami. Miasto oferuje także piękne średniowieczne i renesansowe pałace oraz arkadowe ulice sprzyjające spacerom. Padwa słynie z ogrodu botanicznego założonego w 1545 roku, najstarszego na świecie wciąż działającego w pierwotnej lokalizacji.
Wędrując po centrum, turysta natrafia na urokliwe place, takie jak Piazza delle Erbe czy Piazza della Frutta, pełne kawiarni i życia. Bliskość Wenecji sprawia, że Padwa jest świetną bazą wypadową, a jednocześnie mniej zatłoczonym miejscem. Miasto łączy bogatą historię z atmosferą nowoczesnego ośrodka akademickiego. Dzięki temu Padwa przyciąga zarówno miłośników sztuki i architektury, jak i podróżnych poszukujących autentycznej włoskiej atmosfery.
Odkryj najlepsze loty do Włoch. Zobacz aktualne ceny i promocje.
Sprawdź loty do Włoch
Uniwersytet w Padwie to jedna z najstarszych i najważniejszych uczelni w Europie, założona w 1222 roku. Powstał w wyniku odejścia grupy profesorów i studentów z Bolonii, którzy chcieli większej swobody naukowej – stąd Padwa szybko stała się symbolem niezależności akademickiej. Już w średniowieczu uczelnia przyciągała studentów z całej Europy, oferując wykłady z prawa, medycyny, filozofii i teologii.
W XVII wieku Padwa była jednym z najważniejszych ośrodków badań naukowych – to tutaj Galileusz wykładał matematykę i astronomię, prowadząc doświadczenia, które stały się fundamentem nowożytnej nauki. Uniwersytet słynie także z badań w medycynie i biologii – jego Ogród Botaniczny, założony w 1545 roku, jest najstarszym wciąż funkcjonującym ogrodem akademickim na świecie.
Dziś Uniwersytet w Padwie pozostaje prestiżową instytucją z ponad 60 tysiącami studentów, a jego kampusy w centrum miasta i w okolicach tworzą charakterystyczną atmosferę młodości i intelektualnej energii. Uniwersytet znacząco wpływa też na życie miasta – od kulturalnych wydarzeń po kawiarnie, restauracje i życie nocne, w których tętni akademickie Padwa.
Choć urodził się w Lizbonie (1195) jako Ferdynand Bulonne, większość życia zakonnego spędził we Włoszech i właśnie w Padwie zyskał największą sławę jako franciszkanin, kaznodzieja i cudotwórca. Do miasta przybył około 1229 roku i tu bardzo szybko zdobył ogromny autorytet jako mówca i obrońca ubogich, a jego kazania gromadziły tłumy. Zmarł w 1231 roku w pobliskim Arcella, a już rok później został kanonizowany przez papieża Grzegorza IX – co jest jednym z najszybszych procesów kanonizacyjnych w historii.
W Padwie jego obecność jest wszechobecna – od nazw ulic, szkół i instytucji po pamiątki dla turystów: figurki, breloczki, medaliki, magnesy czy obrazki. Każdego roku do miasta przybywają setki tysięcy pielgrzymów z całego świata, a 13 czerwca – w dniu jego święta – ulice Padwy zamieniają się w wielką procesję.
Można więc śmiało powiedzieć, że dla tożsamości i promocji miasta św. Antoni jest najważniejszą postacią, a Padwa bez niego nie miałaby tego samego znaczenia duchowego i kulturowego.
Bazylika św. Antoniego w Padwie, nazywana po prostu „Il Santo”, to prawdziwe serce duchowe miasta i jedno z najważniejszych sanktuariów chrześcijańskich we Włoszech. Została wzniesiona w latach 30. XIII wieku, tuż po śmierci i kanonizacji św. Antoniego, aby pomieścić jego grób i otaczający go kult. Świątynia łączy w sobie różne style – od romańskich i gotyckich po bizantyńskie – co sprawia, że wygląda niezwykle monumentalnie i egzotycznie, a jej charakterystyczne kopuły przypominają nieco bazyliki w Wenecji.
Bazylika jest również prawdziwym muzeum sztuki – pracowali tu najwybitniejsi artyści włoscy, tacy jak Donatello, który stworzył monumentalny ołtarz główny i słynny pomnik konny kondotiera Gattamelaty stojący przed świątynią. Każda kaplica i korytarz kryją wspaniałe freski, rzeźby i nagrobki, świadczące o wielowiekowej tradycji pobożności i bogactwie darów składanych przez pielgrzymów.
Cappella delle Reliquie (zwana też del Tesoro) w Bazylice św. Antoniego to jedno z najbogatszych sanktuariów relikwii w całych Włoszech, a nawet w Europie. Powstała w XVII wieku jako swoiste „serce skarbca” i do dziś robi ogromne wrażenie na pielgrzymach i turystach.
Najcenniejsze są oczywiście relikwie samego św. Antoniego – przede wszystkim jego cudownie zachowany język, żuchwa i struny głosowe, przechowywane w bogato zdobionych relikwiarzach ze złota i srebra, wysadzanych klejnotami. Ich znaczenie podkreśla tradycja, według której język świętego ocalał nietknięty rozkładem, co miało symbolizować niezwykłą moc jego kazań.
Poza tym w kaplicy znajdują się także inne ważne relikwie – zarówno fragmenty ciała św. Antoniego (np. broda, skórzany habit), jak i relikwie innych świętych, zgromadzone przez wieki dzięki darom papieży, władców i możnych rodów. Całość została umieszczona w wspaniałej, barokowej aranżacji, gdzie bogate złocenia, marmury i rzeźby kontrastują z ciszą i skupieniem pielgrzymów.
Cappella e Altare dell’Arca w Bazylice św. Antoniego to absolutnie centralny punkt całego sanktuarium – zaraz po grobie i kaplicy relikwii. Nazywana jest też po prostu „Kaplicą św. Antoniego”, bo to właśnie tutaj, w monumentalnym marmurowym grobowcu – Arca del Santo – spoczywają doczesne szczątki patrona Padwy.
Arka została wykonana w stylu gotyckim w XIV wieku i ustawiona w specjalnej kaplicy po lewej stronie transeptu. To miejsce od wieków przyciąga pielgrzymów, którzy dotykają marmurowych płyt i składają swoje prośby oraz podziękowania. Sam grobowiec jest bogato zdobiony – otaczają go rzeźby świętych i sceny z życia św. Antoniego, a także dekoracje wykonane przez najwybitniejszych artystów padewskich i weneckich epoki.
Cappella di San Giacomo jest poświęcona św. Jakubowi i często pełniła funkcję kaplicy dla pielgrzymów przybywających do Padwy, w tym tych podróżujących Camino de Santiago. Kaplica zachowała elementy gotyckiej dekoracji i fresków, przedstawiających sceny z życia świętego oraz motywy ewangeliczne, które miały inspirować wiernych do pobożności i modlitwy. W jej wnętrzu znajdują się również marmurowe nagrobki dawnych fundatorów i lokalnych dostojników kościelnych.
Piazza Prato della Valle w Padwie to jeden z największych i najbardziej charakterystycznych placów we Włoszech, a zarazem w Europie – jego powierzchnia wynosi około 90 000 m², co czyni go jednym z największych placów w Europie. Już w XVI wieku był miejscem targów i spotkań społecznych, ale ostateczny kształt nadał mu XVIII-wieczny projekt architektoniczny autorstwa Andrea Memmiego.
Plac ma charakter eliptyczny, z centralnym zielonym terenem otoczonym kanałem wodnym, a wzdłuż jego obwodu ustawiono 78 posągów słynnych postaci historycznych i uczonych związanych z Padwą, w tym papieży, naukowców i lokalnych patronów.
Pierwotnie w tym miejscu znajdował się Collegio Amuleo, założony przez kardynała Antonio da Mula w XVII wieku. Po jego zniszczeniu w wyniku pożaru w 1822 roku, miasto postanowiło odbudować obiekt. W 1858 roku architekt Eugenio Maestri zaprezentował projekt nowego budynku w stylu neogotyckim, który został zrealizowany w latach 1860–1865.
Od 1906 do 1989 roku Loggia Amulea była siedzibą straży pożarnej w Padwie. Po zakończeniu tej funkcji budynek został zaadaptowany na potrzeby administracyjne i obecnie mieści urzędy miejskie.
Bazylika św. Giustiny (Santa Giustina) to bardzo stary i ważny kościół / opactwo benedyktyńskie w Padwie, znajdujące się przy Prato della Valle. Jej korzenie sięgają czasów wczesnochrześcijańskich – pierwszy budynek został wzniesiony około V wieku na miejscu cmentarza ku czci męczennicy Giustiny.
Kim była Giustina? Według tradycji żyła na przełomie III i IV wieku, za czasów cesarza Dioklecjana, który prowadził jedno z najcięższych prześladowań chrześcijan (303–305). W czasie prześladowań odmówiła złożenia ofiary pogańskim bóstwom i została ścięta mieczem około roku 304 w Padwie.
Katedra w Padwie (Duomo di Padova, Cattedrale di Santa Maria Assunta) jest trochę w cieniu innych świątyń miasta: przede wszystkim Bazyliki św. Antoniego („Il Santo”) i Bazyliki św. Giustiny. A przecież to oficjalna siedziba biskupa Padwy.
Pierwsza katedra powstała już w IV wieku, w miejscu gdzie według tradycji głosił św. Prosdocimus, pierwszy biskup Padwy.
Kolejne budowle były niszczone i przebudowywane; obecna forma pochodzi z XVI–XVIII wieku. W 1551 roku rozpoczęto gruntowną przebudowę według projektu Michała Anioła (tak, tego samego! – ale jego projekt nie został w pełni zrealizowany).
Budowę kontynuowano w XVII–XVIII w., stąd jej dzisiejszy charakter bardziej barokowo-klasycystyczny niż gotycki czy romański.
Świątynię wzniesiono w latach 1372-1390 z inicjatywy Finy Buzzaccarini, żony Francesco il Vecchio da Carrara. Powstała na miejscu pałacu Nicolò da Carrara, który został zniszczony jako kara za zdradę (współpracę z rodem Scaligerów) w 1327 roku.
W roku 1393 Francesco Novello (syn Finy) przekazał kościół Zakonowi Servitów (Servi di Maria). W czasie napoleońskich reform (1807) zakon został usunięty, a kościół skonfiskowany przez państwo. Kościół oficjalnie powrócił do własności kościelnej w 1963 roku.
Rozwijał się stopniowo przez wieki, początkowo jako skromna budowla związana ze św. Antonim, potem był wielokrotnie przebudowywany i rozszerzany. Współcześnie kompleks składa się z pięciu krużganków (cloisters) oraz szeregu przylegających budynków, sal, dziedzińców.
Pierwszy konwent franciszkanów przy tym miejscu istniał już niedługo po śmierci św. Antoniego (1231). Już w 1229 istniał jakiś skromny klasztor obok małego kościoła Santa Maria Mater Domini – później klasztor ten był przenoszony i rozbudowywany.
Kościół San Daniele Martire w Padwie to jedno z mniej znanych, ale pełnych historii miejsc w mieście. Choć z zewnątrz może wydawać się skromny, jego wnętrze kryje bogatą historię i cenne dzieła sztuki.
Kościół został założony w 1076 roku przez biskupa Olderico podczas transportu relikwii św. Daniela z Bazyliki Św. Giustyny do katedry. Według tradycji, gdy relikwie zatrzymały się w tym miejscu i nie mogły być ruszone, biskup złożył obietnicę zbudowania kościoła, co miało umożliwić dalszy transport. Po spełnieniu obietnicy relikwie ponownie stały się lekkie i mogły być kontynuowane do katedry. Św. Daniel z Padwy, męczennik z II wieku, jest jednym z patronów miasta.
Piazza dei Signori to jedno z najważniejszych miejsc w Padwie, pełniące funkcję reprezentacyjną i kulturalną. Jego nazwa pochodzi od Palazzo della Signoria, rezydencji rodziny Carraresi, która rządziła miastem do 1405 roku.
Plac powstał w XIV wieku w wyniku urbanistycznej reorganizacji, z inicjatywy Ubertino da Carrara. Otoczony jest przez monumentalne budynki, w tym Palazzo del Capitaniato i Palazzo dei Camerlenghi, które zastąpiły dawny pałac Carrara.
Torre dell'Orologio, czyli Wieża Zegarowa, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych punktów Padwy. Została zbudowana w latach 1426–1430 z inicjatywy Ubertino da Carrara, władcy Padwy z rodziny Carraresi. Zegar zaprojektował Giovanni Dondi dell'Orologio, włoski lekarz i astronom, znany ze swoich osiągnięć w dziedzinie mechaniki zegarowej
Palazzo della Ragione w Padwie to jeden z najważniejszych i najlepiej zachowanych średniowiecznych budynków cywilnych we Włoszech. Znajduje się w sercu miasta, pomiędzy Piazza delle Erbe a Piazza della Frutta, i przez wieki pełnił funkcję sądu miejskiego oraz centrum administracyjnego Padwy.
Budowę rozpoczęto w 1172 roku, a obecny kształt budynku pochodzi z późniejszych przebudów w XIII i XIV wieku. Najbardziej charakterystycznym elementem jest wielka sala na pierwszym piętrze, zwana Salone, o powierzchni około 81 × 27 metrów, wsparta na pojedynczych kolumnach, bez żadnych podpór pośrodku – co czyni ją jedną z największych hal średniowiecznej Europy.
Dla turystów Palazzo della Ragione jest obowiązkowym punktem zwiedzania Padwy – nie tylko ze względu na architekturę i freski, ale też dlatego, że jest symbolem średniowiecznej autonomii miasta, jego prawa i bogactwa.
Kościół Madonna Addolorata al Torresino w Padwie to interesująca mieszanka stylów architektonicznych. Jego okrągły plan przypomina romańską rotundę, podczas gdy fasada jest klasycystyczna.
Kościół został zbudowany w latach 1718–1726 na miejscu starszego oratorium z XV wieku. Projekt architektoniczny opracował Girolamo Frigimelica Roberti, a budowę ukończył Sante Bonato.
Nazwa Torresino pochodzi od średniowiecznej wieży obronnej, przy której pierwotnie znajdowało się oratorium.
Palazzo Romanin Jacur stoi przy Piazza Antenore, naprzeciwko słynnego grobowca przypisywanego Antenorowi. To jeden z ciekawszych średniowiecznych pałaców Padwy, choć jego obecny wygląd jest w dużej mierze rezultatem XIX-wiecznej przebudowy.
Pierwotny budynek pochodził z XIV–XV wieku i nosił nazwę Ca' d'Oro („Złoty Dom”), ponieważ jego architektura nawiązywała do weneckich pałaców, zwłaszcza gotyckiego stylu znanego z Wenecji. W XIX wieku został gruntownie odrestaurowany i częściowo przekształcony w duchu neogotyku.
Palazzo Moroni to obecna siedziba władz Padwy i jeden z najważniejszych zespołów budowli w historycznym centrum miasta. Trzeba jednak uważać z nazwą, ponieważ nie chodzi o jeden pałac wzniesiony w jednej epoce. Dzisiejszy Palazzo Moroni jest zespołem kilku połączonych ze sobą budynków, powstających od średniowiecza aż po XX wiek. Palazzo Moroni
Najstarszą częścią zespołu jest Palazzo del Podestà, którego początki sięgają XIII wieku. Była to reprezentacyjna siedziba podesty – urzędnika sprawującego władzę wykonawczą i sądowniczą w średniowiecznej Padwie. Budynek znajdował się tuż obok Palazzo della Ragione, czyli głównego sądu miejskiego. Liczne pożary sprawiły jednak, że średniowieczna konstrukcja została w XVI wieku w dużej mierze zastąpiona nową.
Colonna del Peronio stoi w samym środku Piazza della Frutta, jednej z dwóch wielkich historycznych przestrzeni handlowych Padwy, obok monumentalnego Palazzo della Ragione. Jest to niewielki, ale bardzo charakterystyczny zabytek średniowiecznego miasta.
Sama kolumna ma romański rodowód. Jej nazwa pochodzi prawdopodobnie od łacińskiego perones – rodzaju skórzanego obuwia, które sprzedawano w jej pobliżu. Przez stulecia była więc związana z handlowym charakterem placu. Jej pierwotna funkcja nie jest jednak pewna. Mogła służyć jako podpora dla płóciennego zadaszenia nad kramem albo jako punkt wyznaczający miejsce ustawiania stoisk targowych.
Zwieńczenie kolumny, może przywodzić na myśl wenecką campanilę.
Caorle
Niewielkie, lecz bardzo stare miasto w Wenecji Euganejskiej, położone nad Adriatykiem między Wenecją a Triestem.
Wenecja
Miasto we Włoszech, położone na 118 małych wyspach połączonych mostami i kanałami, uważane za jedno z najpiękniejszych i najromantyczniejszych miast na świecie.