Miasto we Włoszech, położone na 118 małych wyspach połączonych mostami i kanałami, uważane za jedno z najpiękniejszych i najromantyczniejszych miast na świecie.
Jaka jest Wenecja? Na pewno męcząca, przeludniona i finansowo kosztowna.
Nie jest to miejsce w którym mógłbyś się zrelaksować i wypocząć, jak w Lucce, Weronie czy nawet w Bergamo.
Pamiętajcie jednak że piszę to z pozycji człowieka, który przybył tam promem z Chorwacji i zawinął się po kilku godzinach. Nie znam wszystkich zakątków na weneckiej lagunie.
Na plus Wenecji zaliczam kompletny brak smrodu, przed którym ostrzegali mnie znajomi, choć nie wiem czy to zasługa dobrze wykorzystanych pieniędzy, które są pompowano w miasto na lagunie, czy może zapach jest zjawiskiem sezonowym, które zostało mi oszczędzone.
Na Placu Św. Marka ceny w restauracjach są wysokie ale już w jego pobliżu można znaleźć dwie restauracje gdzie relatywnie niedrogo zjesz to co ci podadzą. Bez menu i jakiegokolwiek wyboru. Podają to co aktualnie mają na kuchni. Jak w barze dla robotników portowych w Livorno: dobra domowa kuchnia w rozsądnej cenie.
Wenecja jest znana z takich zabytków jak Plac Świętego Marka, Katedra św. Marka, Pałac Dożów, most Rialto, kanał Grande oraz wiele innych pięknych budynków i zabytków. W Wenecji można również zobaczyć wiele dzieł sztuki, takich jak obrazy Tycjana czy Tintoretta.
Miasto słynie również z karnawału weneckiego, który odbywa się co roku w lutym lub marcu i przyciąga rzesze turystów z całego świata. Podczas karnawału mieszkańcy i turyści noszą kolorowe maski i stroje, tańczą i bawią się na ulicach miasta.
Wenecja jest również znana z romantycznych przejażdżek gondolami po kanałach, które są jednym z najbardziej charakterystycznych widoków miasta. Poza tym, w Wenecji można skosztować wspaniałych włoskich potraw i specjałów, takich jak spaghetti alla vongole, risotto z krewetkami czy tiramisu.
Odkryj najlepsze loty do Włoch. Zobacz aktualne ceny i promocje.
Sprawdź loty do Włoch
Współczesna gondola wenecka kojarzy się przede wszystkim z turystami, romantycznymi przejażdżkami i charakterystycznym gondolierem stojącym na rufie. To jednak stosunkowo wąska, współczesna funkcja łodzi, która przez stulecia stanowiła jeden z podstawowych środków komunikacji w mieście zbudowanym na wodzie. Gondole przewoziły mieszkańców, kupców, urzędników i przedstawicieli najzamożniejszych rodów, a ich historia wiąże się nie tylko z kanałami Wenecji, lecz także z warunkami naturalnymi całej laguny.
Początki – łódź miasta zbudowanego na wodzie
Dokładna data powstania gondoli nie jest znana. Jej genezy należy szukać we wczesnośredniowiecznej Wenecji, której mieszkańcy musieli przystosować transport do niezwykłego środowiska: płytkiej laguny, wysp poprzecinanych kanałami i osiedli, między którymi często nie było dogodnych połączeń lądowych.
Wenecka gondola nie była początkowo elegancką, jednolitą konstrukcją, jaką znamy dzisiaj. Dawne łodzie różniły się rozmiarami, wyposażeniem i dekoracją. Wraz ze wzrostem zamożności republiki, a także rozwojem zwyczajów reprezentacyjnych arystokracji, gondole stawały się coraz bardziej ozdobne. W XVI–XVIII wieku bogato dekorowane jednostki bywały wręcz pływającymi wizytówkami właścicieli.
Władze Wenecji próbowały zresztą ograniczać ostentację. Wprowadzano przepisy nakazujące stosowanie czarnych pokryć i ograniczające luksusowe zdobienia. Z czasem czerń stała się najbardziej rozpoznawalnym kolorem gondoli, choć nie była nim od samego początku.
Jak powstała charakterystyczna sylwetka gondoli?
Dzisiejsza gondola jest rezultatem długiego procesu doskonalenia konstrukcji. Współczesny kształt ukształtował się stopniowo, a szczególnie istotne zmiany nastąpiły między XVI a XVIII wiekiem. Dawne przedstawienia pokazują, że gondole nie zawsze miały obecną sylwetkę ani charakterystyczną asymetrię.
Ta ostatnia cecha jest wyjątkowo interesująca. Współczesna gondola jest niesymetryczna wzdłuż osi kadłuba – lewa burta jest szersza od prawej. Rozwiązanie to kompensuje tendencję łodzi do skręcania pod wpływem pojedynczego wiosła. Dzięki odpowiedniej geometrii kadłuba gondolier może utrzymywać kurs i manewrować, stojąc na rufie i operując tylko jednym wiosłem.
Charakterystyczny metalowy element na dziobie, zwany ferro, ma również znaczenie dekoracyjne i symboliczne. Jego kształt jest tradycyjnie interpretowany jako nawiązanie do układu Wenecji: sześć przednich zębów ma symbolizować sześć dzielnic miasta, a inne elementy – między innymi Canal Grande i wyspę Giudecca.
Znany również jako Palazzo Ducale, to jeden z najważniejszych zabytków w Wenecji. Pełnił funkcję rezydencji dożów - najwyższych urzędników Republiki Weneckiej.
Pałac Dożów jest przykładem gotyckiej architektury weneckiej. Charakteryzuje się bogatą dekoracją fasady, pięknymi oknami i detalami architektonicznymi. Wnętrza pałacu również są ozdobione dziełami sztuki, freskami i innymi elementami artystycznymi.
W kompleksie pałacowym znajduje się również słynny Most Westchnień, który łączy pałac z więzieniem. Nazwa mostu pochodzi od westchnień więźniów, którzy mijając go, po raz ostatni oglądali piękną Wenecję.
Obecnie Pałac Dożów pełni funkcję muzeum, które prezentuje bogatą historię Wenecji. Można tu zobaczyć dzieła sztuki, bogate kolekcje sztuki weneckiej, jak również eksponaty związane z historią Republiki Weneckiej.
Pierwszy most na tym miejscu został zbudowany w 1181 roku, ale był to most drewniany. Obecna konstrukcja kamienna została ukończona w 1591 roku i jest dziełem architekta Antonio da Ponte. Most ten zastąpił wcześniejszy most drewniany, który wielokrotnie ulegał zniszczeniu w wyniku pożarów.
Most pełni również funkcję ważnej trasy komunikacyjnej, łącząc dzielnice San Polo i San Marco. To jedno z niewielu miejsc, gdzie można przejść z jednej strony Wielkiego Kanału na drugą pieszo.
Most jest słynny ze swoich sklepików, które rozmieszczone są po obu jego stronach. Tradycja handlu na moście sięga czasów, gdy była to główna arteria handlowa w mieście. Dziś można tu kupić różnorodne pamiątki, biżuterię, a także lokalne produkty.
Jedno z najważniejszych dzieł architektury bizantyjskiej na świecie. Pierwsza bazylika na miejscu obecnej została wzniesiona w IX wieku, aby przechować relikwie św. Marka, które przyniesiono z Aleksandrii. Jednak obecna struktura powstała w latach 1063-1093 i została wielokrotnie rozbudowywana i ozdabiana w kolejnych wiekach.
Bazylika św. Marka to połączenie stylów bizantyjskiego, romańskiego i gotyckiego. Jej fasada jest bogato zdobiona mozaikami, reliefami i kolumnami. Charakterystycznym elementem jest także wielki łuk triumfalny z czterema końmi w brązie na szczycie, które pochodzą z Bizancjum.
W bazylice znajduje się Skarbiec św. Marka (Tesorero di San Marco), w którym przechowywane są cenne relikwie, złote i srebrne przedmioty liturgiczne oraz klejnoty. Jest to jedno z najbogatszych skarbów sakralnych na świecie.
Bazylika posiada również imponującą kopułę, która jest jednym z charakterystycznych elementów panoramy Wenecji. Kopuła jest zwieńczona złotym krzyżem i kulką, zwanych "Crociera".
Prezbiterium bazyliki św. Marka stanowi najważniejszą część liturgiczną świątyni, a zarazem miejsce, w którym szczególnie wyraźnie widać związki Wenecji ze światem bizantyńskim. Złoto, emalie, marmur i kolumny z cennych kamieni tworzą przestrzeń, w której średniowieczna tradycja chrześcijańskiego Wschodu spotyka się z zachodnioeuropejską sztuką i politycznymi ambicjami Wenecji.
W centrum prezbiterium znajduje się ołtarz główny, pod którym spoczywają relikwie św. Marka Ewangelisty, patrona miasta. Według tradycji weneccy kupcy wywieźli jego szczątki z Aleksandrii w 828 roku, sprowadzając je do Wenecji i dając początek szczególnej pozycji świętego w religijnej i politycznej symbolice republiki.
Za ołtarzem głównym znajduje się Pala d’Oro, czyli Złoty Ołtarz, jedno z najcenniejszych dzieł średniowiecznego złotnictwa sakralnego: monumentalna nastawa ołtarzowa wykonana z metali szlachetnych, emalii i kamieni jubilerskich. Najstarszą część dzieła zamówiono w Konstantynopolu na początku XI wieku, za rządów doży Pietra Orseola II. W 1209 roku, po zdobyciu Konstantynopola przez uczestników IV krucjaty, do Wenecji trafiły kolejne bizantyńskie emalie, które włączono do nastawy.
Serce miasta, miejsce wielu wydarzeń historycznych i kulturalnych.
Plac św. Marka jest otoczony przez imponujące budynki, takie jak Bazylika św. Marka, Katedra św. Marka (Campanile), Pałac Dożów (Doge's Palace) oraz Prokuracja Vecchia i Prokuracja Nuova. Wszystkie te budynki tworzą niepowtarzalny zespół architektoniczny.
Na placu znajduje się imponująca dzwonnica, Campanile, który stanowi punkt widokowy na panoramę Wenecji. Obecna dzwonnica to rekonstrukcja pierwotnej wieży, która zawaliła się w 1902 roku.
Plac św. Marka prowadzi do Wielkiego Kanału, a jego skraj wschodni ogranicza nabrzeże, z którego można podziwiać przybywające i odchodzące łodzie.
Główna arteria wodna Wenecji. Canal Grande ma długość około 3,8 kilometra. Przecina centralne obszary Wenecji, tworząc literę S. Jest to największy z kanałów weneckich, mając średnią szerokość około 30-70 metrów.
Przez Canal Grande prowadzi kilka mostów, z których najbardziej znane to Rialto i Akademicki. Most Rialto jest jednym z najstarszych i najbardziej znanym mostem w Wenecji, stanowiącym historyczne centrum handlowe miasta.
Transport odbywa się za pomocą łodzi: Gondole, vaporetto (wodny autobus) i taxi wodne.
W 1630 roku Wenecję doświadczyła niezwykle niszczycielska epidemia zarazy. Jako wotum za wybawienie miasta od zarazy, Republika Wenecka ślubowała wybudowanie i poświęcenie kościoła Matki Bożej Uzdrawiającej. Kościół zaprojektował w modnym wówczas stylu barokowym Baldassare Longhena.
Salute to rozległa, ośmiokątna budowla z dwiema kopułami i parą malowniczych dzwonnic z tyłu. Zbudowany na platformie wykonanej z 1 000 000 drewnianych pali, jest zbudowany z istryjskiego kamienia i cegły pokrytej pyłem marmurowym.
Wczesnorenesansowy budynek położony po północnej stronie Piazza San Marco, przy wejściu do Mercerii. Składa się z wieży, w której znajduje się zegar, oraz niższych budynków po obu stronach. Przylega do wschodniego krańca Procuratie Vecchie. Zarówno wieża, jak i zegar pochodzą z ostatniej dekady XV wieku, chociaż mechanizm zegara uległ w późniejszym czasie znacznym zmianom. Umieszczono go w miejscu, w którym zegar był widoczny z wód laguny.
Campanile di San Marco - dzwonnica Bazyliki Świętego Marka. Obecna dzwonnica to rekonstrukcja ukończona w 1912 roku, poprzednia wieża zawaliła się w 1902 roku Mająca 99 m wysokości, jest najwyższą budowlą w Wenecji.
Zbudowany początkowo w VII wieku. Jest poświęcony Mojżeszowi, ponieważ podobnie jak Bizantyjczycy, Wenecjanie często uważali proroków Starego Testamentu za kanonizowanych świętych.Oddaje także cześć Moisè Venierowi , arystokracie, który sfinansował odbudowę w IX wieku.
Misterna barokowa fasada z 1668 roku jest bogato zdobiona rzeźbami. Niektóre z jego rzeźb są powszechnie przypisywane niemieckiemu artyście Heinrichowi Meyringowi. Projekt architektoniczny przypisuje się Alessandro Tremignonowi, a patronatem jest Vincenzo Fini, którego popiersie znajduje się nad drzwiami wejściowymi.
Kościół św. Szczepana (Chiesa di Santo Stefano) należy do najciekawszych gotyckich świątyń Wenecji. Znajduje się w dzielnicy San Marco, przy rozległym placu Campo Santo Stefano, niedaleko mostu Akademii. Historia kościoła sięga XIII wieku. Świątynię założyli augustianie, a jej budowę wiąże się z działalnością zakonu w Wenecji. W kolejnych stuleciach budynek był przebudowywany, zyskując formę charakterystyczną dla weneckiego gotyku.
Wnętrze kościoła ma trzy nawy rozdzielone kolumnami z marmuru, między innymi czerwonego marmuru z Werony i kamienia greckiego. Wysokie, ostrołukowe arkady nadają przestrzeni gotycką smukłość, jednak największe wrażenie robi konstrukcja stropu. Drewniane zadaszenie ma formę odwróconego kadłuba statku (carena di nave). To rozwiązanie szczególnie dobrze pasuje do Wenecji, której rozwój przez stulecia zależał od żeglugi i umiejętności miejscowych cieśli okrętowych.
Ciekawostką jest prezbiterium kościoła. Wyróżnia się ono na tle typowych rozwiązań architektonicznych Wenecji, ponieważ zostało wzniesione na łuku przerzuconym nad kanałem Rio del Santissimo. Woda przepływa więc pod częścią kościoła, co dobrze pokazuje, jak ściśle wenecka architektura była związana z siecią kanałów i ograniczeniami przestrzennymi miasta.
Kościół San Zulian, znany również jako San Giuliano Martire, znajduje się w dzielnicy San Marco, przy niewielkim placu Campo San Zulian, zaledwie kilka kroków od placu św. Marka. Jego położenie jest dość charakterystyczne: świątynia stoi w sąsiedztwie Mercerie, jednej z najważniejszych historycznych ulic handlowych Wenecji, prowadzącej od okolic bazyliki św. Marka w stronę Rialto.
Według tradycji kościół powstał już w 829 roku. Przez stulecia był przebudowywany, a po pożarze z 1105 roku wzniesiono go ponownie. Dzisiejszy wygląd świątyni pochodzi jednak przede wszystkim z XVI wieku, kiedy podjęto gruntowną przebudowę starego, podupadłego budynku. Prace rozpoczęły się w 1553 roku i były związane z fundacją Tommasa Rangonego, zamożnego lekarza i filozofa pochodzącego z Rawenny.
Najbardziej niezwykłym elementem fasady jest jednak umieszczona nad portalem brązowa figura Tommasa Rangonego, wykonana przez Alessandra Vittorię. Fundator siedzi w pozie uczonego, trzymając w dłoniach rośliny, którym przypisywał właściwości lecznicze: sarsaparillę i gwajakowiec. Rangone zasłynął jako lekarz zainteresowany między innymi leczeniem kiły, choroby, która od końca XV wieku stanowiła poważny problem w Europie.
Warto zwrócić uwagę również na inskrypcje umieszczone na fasadzie. Wykorzystano w nich trzy języki: łacinę, grekę i hebrajski. Ten szczegół dobrze oddaje aspiracje fundatora, który chciał być postrzegany jako człowiek uczony, znający tradycję klasyczną i różne kręgi kulturowe.
Kościół kupców i rzemieślników
San Zulian jest interesujący również ze względu na otoczenie społeczne, w którym funkcjonował. Sąsiedztwo Mercerie oznaczało bliskość sklepów, warsztatów i szlaków handlowych łączących polityczne oraz religijne centrum Wenecji z Rialto, gdzie koncentrowało się życie kupieckie.
Przy kościele działały bractwa religijne związane z miejscowymi zawodami i środowiskami. Jednym z ważnych elementów życia świątyni była działalność Scuole, czyli weneckich bractw i stowarzyszeń religijnych, które finansowały ołtarze, zamawiały dzieła sztuki i organizowały praktyki dewocyjne.
Świątynia znajduje się przy Campo San Polo, jednym z największych placów Wenecji, w dzielnicy San Polo. Jej historia sięga IX wieku - tradycja wiąże fundację z rokiem 837 i dożą Pietrem Tradonicem. Kościół poświęcono św. Pawłowi Apostołowi, a jego wenecka nazwa, San Polo, jest właśnie lokalnym wariantem włoskiego San Paolo.
Pierwotna świątynia miała układ bazylikowy z trzema nawami, typowy dla weneckiej architektury pozostającej pod silnym wpływem Bizancjum. W średniowieczu Wenecja utrzymywała intensywne kontakty ze wschodnim basenem Morza Śródziemnego, a sztuka Konstantynopola oddziaływała na jej budownictwo sakralne.
Sam plac Campo San Polo miał przez stulecia różnorodne funkcje - odbywały się tu targi, zgromadzenia i widowiska publiczne. Wśród dawnych rozrywek były również walki z bykami. W 1611 roku władze Wenecji zakazały organizowania takich widowisk na tym placu, co upamiętnia zachowana przy kościele tablica.
Santa Maria del Giglio, znany również jako Santa Maria Zobenigo, to kościół w weneckiej dzielnicy San Marco, niedaleko Campo Santo Stefano i teatru La Fenice. Jego początki sięgają IX wieku, ale obecny wygląd jest przede wszystkim dziełem XVII stulecia.
To jeden z najbardziej niezwykłych przykładów weneckiego baroku. Nie tylko ze względu na bogactwo marmurowej fasady, lecz przede wszystkim dlatego, że fasada kościoła katolickiego została w dużej mierze poświęcona chwale jednego rodu - Barbaro – oraz wojskowej i dyplomatycznej karierze jego przedstawicieli. Religijna funkcja budowli schodzi tu na drugi plan wobec manifestacji rodzinnego prestiżu.
U podstawy fasady znajdują się niezwykłe płaskorzeźby przedstawiające plany sześciu miast związanych z karierą Antonia Barbara:
- Candia – dzisiejszy Heraklion na Krecie.
- Corfù – Korfu.
- Padova – Padwa.
- Roma – Rzym.
- Spalato – Split.
- Zara – Zadar.
To nie przypadkowy zestaw miejsc. Candia, Korfu, Split i Zadar były związane z wenecką obecnością na Morzu Śródziemnym i Adriatyku. Padwa należała do najważniejszych miast weneckiego Terraferma, czyli terytoriów republiki na stałym lądzie. Rzym reprezentował z kolei sferę dyplomacji i stosunków z papiestwem.
Bazylika, zaprojektowana przez Andreę Palladio, na wyspie San Giorgio Maggiore w Wenecji, część klasztoru o tej samej nazwie.
Dzwonnica o wysokość 75 m, została zaprojektowana przez architekta z Somasco Benedetto Buratti i pochodzi z 1791 roku.
W marcu 1900 roku papież Leon XIII podniósł ją do rangi bazyliki mniejszej także dla upamiętnienia obchodzonej w tym kościele setnej rocznicy koronacji papieża Piusa VII.
Kościół wzniesiony w XI wieku, a później kilkakrotnie przebudowywany. W 1206 roku wspomina się, że miały tu znajdować się szczątki św. Magnusa z Oderzo (zm. 670), który schronił się w tych okolicach przed Longobardami.
Pierwszą przebudowę przeprowadzono za doży Sebastiano Zianiego, a nowy kościół konsekrowano w 1292 roku. Obecny budynek pochodzi z 1753 roku.
XV-wieczny pałac położony nad Canal Grande, miejsce śmierci niemieckiego kompozytora Ryszarda Wagnera.
Od 1959 r. jest to zimowa siedziba słynnego Casinò di Venezia.
Rezydencja rodziny Corner. Od 1817 roku pałac należący do Cesarstwa Austriackiego, które zainstalowało tu Delegaturę Prowincjalną, a później Porucznika Cesarskiego.
Po przyłączeniu Wenecji do Włoch w 1866 roku pałac został wybrany na siedzibę zarówno prowincji Wenecji, jak i jej prefekta.
Plac w Wenecji, położony kilka kroków od Campo San Bartolomeo , miejsca urodzenia Giacinto Galliny.
Na Campo San Salvador znajduje się także Scuola Grande di San Teodoro, barokowy budynek z XVII wieku, który niegdyś służył jako siedziba bractwa, a dziś pełni funkcję sali koncertowej. Warto również zwrócić uwagę na kolumnę upamiętniającą 17-miesięczny zryw niepodległościowy i powstanie weneckich patriotów przeciwko okupacji Cesarstwa Austriackiego w latach 1848–1849 (w okresie Wiosny Ludów).
Kościół położony w weneckiej dzielnicy Dorsoduro, przy Campo dei Carmini. Jest jednym z tych weneckich zabytków, w których historia architektury nie daje się zamknąć w jednej epoce. Średniowieczna, gotycka konstrukcja została wzbogacona renesansową fasadą i przebudowanym prezbiterium, a wnętrze wypełniają dzieła malarstwa od XV do XVIII wieku.
Świątynia jest związana z zakonem Karmelitów, którego duchowość koncentruje się między innymi na kulcie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel.
Początki kościoła sięgają średniowiecza. Wcześniejsza świątynia nosiła wezwanie Santa Maria Assunta, czyli Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W 1286 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła przy klasztorze karmelitów. Konsekracja odbyła się w 1348 roku, a wezwanie nawiązało do Matki Bożej z Góry Karmel.
Dzwonnica kościoła Santa Maria dei Carmini ma 66 metrów wysokości i należy do wyższych historycznych kampanili Wenecji.
Caorle
Niewielkie, lecz bardzo stare miasto w Wenecji Euganejskiej, położone nad Adriatykiem między Wenecją a Triestem.
Padwa
Miasto na północy Włoch, położone na Nizinie Padańskiej w jej północno-wschodniej części nad rzeką Bacchiglione.