Miasta położone na południowym krańcu Laguny Weneckiej.
Jaka jest Chioggia, Sottomarina i całe wybrzeże wzdłuż Laguny Weneckiej? Raczej nudna. Nie znajdziesz tu malowniczych plaż z krystalicznie czystą wodą, jakie znamy z Sycylii czy okolic Zatoki Neapolitańskiej. Warunki geologiczne sprawiają, że tutejsze plaże i wybrzeże przypominają niektóre fragmenty Wybrzeża Tyrreńskiego – płaskie, nizinne, ukształtowane przez osady i dawne tereny bagienne, tyle że z cieplejszą i bardziej zamuloną wodą. Szczególnie przy wyższych falach.
W efekcie okolice Chioggii czy Caorle nie należą do najpopularniejszych kierunków wśród zagranicznych turystów odwiedzających Włochy. Wypoczywają tu przede wszystkim włoskie rodziny z dziećmi, osoby starsze oraz turyści z pobliskiej Austrii i Słowenii.
Może to mieć jednak swoje zalety. Nic nie odciąga Cię tu od skupienia się na sobie, własnym relaksie i wypoczynku. A jeżeli jedziesz z Polski samochodem, trasa do Kampanii przekracza granice Twojej wytrzymałości, a na dodatek jesteś patologicznym oikofobem, wybrzeże Wenecji Euganejskiej może okazać się dla Ciebie idealne.
Ale jaka właściwie jest ta Chioggia?
Nie miejmy złudzeń – zdecydowaną większość zagranicznego ruchu turystycznego w regionie przyciąga Wenecja. Chioggia, choć malownicza i często nazywana jej młodszą siostrą, nie wypracowała porównywalnej infrastruktury turystycznej. Ulice bywają puste, na kanałach próżno szukać śpiewających gondolierów, a żeby kupić magnes na lodówkę, trzeba się trochę nachodzić.
Większość turystów wybierających ten fragment wybrzeża mieszka i wypoczywa w nadadriatyckiej dzielnicy Chioggii – Sottomarinie, pełnej hoteli, restauracji, wesołych miasteczek i budek z lodami. Z tego względu Sottomarina wydaje się wygodniejszą bazą noclegową, a do starej Chioggii można wybrać się na pieszy spacer lub podjechać rowerem wypożyczonym w hotelu.
Chioggia i Sottomarina to dwa niezwykłe, połączone ze sobą mostami miasta w północnych Włoszech, położone na południowym krańcu Laguny Weneckiej. Choć administracyjnie stanowią jedną gminę, mają zupełnie odmienny charakter – Chioggia to historyczne miasto portowe nazywane „Małą Wenecją”, a Sottomarina to tętniący życiem kurort wypoczynkowy z szerokimi plażami.
W Choggii warto zobaczyć katedrę Santa Maria Assunta oraz wieżę zegarową Torre di Sant'Andrea, w której znajduje się jeden z najstarszych działających zegarów wieżowych na świecie (z 1386 roku).
Sottomarina słynie z bardzo szerokiej (miejscami do 300 metrów) i długiej na około 10 kilometrów piaszczystej plaży. Piasek ma tu specyficzny skład bogaty w augit, kwarc i krzemiany, co sprzyja szybkiej opalenizźnie oraz ma właściwości psammoterapeutyczne (leczenie ciepłym piaskiem).
Ze względu na mikroklimat i wysokie stężenie jodu, powietrze w Sottomarinie jest uznawane za wyjątkowo zdrowe dla osób z problemami układu oddechowego.
Odkryj najlepsze loty do Włoch. Zobacz aktualne ceny i promocje.
Sprawdź loty do Włoch
Canal Vena jest najważniejszym kanałem historycznego centrum Chioggia i jednym z tych miejsc, które najlepiej pokazują, dlaczego miasto bywa nazywane małą Wenecją. Nie jest to jednak zwykła atrakcja turystyczna – kanał od stuleci stanowił część funkcjonującego portowego miasta, którego życie było związane przede wszystkim z rybołówstwem i żeglugą.
Kanał przecina historyczne centrum mniej więcej z północy na południe. Po obu jego stronach stoją kamienice, magazyny i pałace, a nad wodą przerzucono charakterystyczne kamienne mosty. Najbardziej znany jest Ponte di Vigo, zamykający kanał od strony południowej, w miejscu, gdzie Canal Vena łączy się z laguną. Stąd rozpoczyna się również Corso del Popolo, główna ulica starej Chioggii.
Katedra Santa Maria Assunta, czyli katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, jest główną świątynią Chioggia i siedzibą tutejszej diecezji. Dzisiejszy kościół pochodzi z XVII wieku, ale jego historia sięga znacznie dalej. Właśnie tutaj dobrze widać, jak średniowieczna Chioggia została przykryta formami barokowej architektury, nie tracąc całkowicie związku z wcześniejszą świątynią.
Pierwsza katedra powstała po przeniesieniu siedziby biskupiej z Malamocco do Chioggii w 1110 roku. Świątynia wzniesiona około 1090 roku była budowlą romańską, z wejściem od zachodu i prezbiterium skierowanym ku wschodowi. W nocy z 25 na 26 grudnia 1623 roku została jednak zniszczona przez pożar, którego przyczyny nie zostały ostatecznie wyjaśnione.
Do odbudowy zatrudniono młodego wówczas Baldassare Longhenę, jednego z najważniejszych architektów XVII-wiecznej Wenecji. Projekt powstał już w 1624 roku i był jednym z jego pierwszych dużych przedsięwzięć. Longhena nie ograniczył się do odtworzenia poprzedniej świątyni. Odwrócił jej orientację, tak aby główne wejście znalazło się przy głównym miejskim ciągu komunikacyjnym.
Z zewnątrz budynek jest zaskakująco surowy jak na dzieło Longheny. Dominuje cegła, a fasada pozbawiona jest bogatej dekoracji kamiennej. W dwóch niszach umieszczono figury świętych Feliksa i Fortunata, patronów Chioggii.
Torre di Sant’Andrea, zwana również Torre dell’Orologio, należy do najbardziej charakterystycznych budowli Chioggii. Stoi przy kościele św. Andrzeja Apostoła przy Corso del Popolo, ale jej początki są znacznie starsze niż obecna, XVIII-wieczna świątynia. Ma około 30 metrów wysokości i masywną, romańską sylwetkę.
Według informacji miejskich jej dolne partie mogą mieć pochodzenie rzymsko-bizantyjskie, a pierwotnie miała pełnić funkcję wieży obserwacyjnej i latarni, związanej z ochroną miasta i kontrolą dostępu od strony laguny.
Największym skarbem wieży jest oczywiście średniowieczny zegar mechaniczny. Pierwszy pewny dokument dotyczący jego istnienia pochodzi z 26 lutego 1386 roku. Co istotne, zegar nie znajdował się pierwotnie tutaj. Umieszczony był w północno-zachodniej wieży Palazzo Pretorio, czyli dawnego pałacu miejskiego. Po jego rozbiórce i przebudowie zegar przekazano parafii św. Andrzeja; 31 maja 1839 roku został oficjalnie przekazany wraz z wyposażeniem kościołowi i umieszczony w obecnej wieży
Ponte di Vigo to najbardziej reprezentacyjny most Chioggii i zarazem jeden z jej symboli. Znajduje się na południowym krańcu Canal Vena, gdzie kanał otwiera się w kierunku laguny. Z mostu rozciąga się charakterystyczny widok na kanał, łodzie rybackie i zabudowę historycznego centrum.
Pierwszy most w tym miejscu powstał prawdopodobnie już w średniowieczu, choć jego obecna forma jest znacznie późniejsza. Dzisiejszy kamienny most został zbudowany w 1685 roku, za czasów Republiki Weneckiej. Zastąpił wcześniejszą konstrukcję drewnianą, która przez stulecia była wielokrotnie naprawiana. Wybór kamienia miał również wymiar praktyczny – Ponte di Vigo znajdował się w ważnym punkcie komunikacyjnym miasta i musiał wytrzymywać intensywny ruch.
Porta Garibaldi, dawniej Porta Santa Maria, jest południowym wejściem do historycznej Chioggii. Dzisiaj trudno może dostrzec w niej fragment dawnych umocnień, ponieważ stoi właściwie samotnie pośrodku ruchliwej ulicy. W średniowieczu sytuacja wyglądała zupełnie inaczej – była główną, a właściwie jedyną bramą lądową prowadzącą do otoczonego murami centrum miasta. Oficjalny portal miasta datuje bramę na 1530 rok, natomiast jej początki sięgają wcześniejszej, XIV-wiecznej fortyfikacji.
Bazylika Mniejsza św. Jakuba Apostoła jest drugą pod względem wielkości świątynią historycznego centrum Chioggii, ustępującą jedynie katedrze Santa Maria Assunta. Dzisiejszy kościół jest stosunkowo późny – powstał w XVIII wieku – ale stoi w miejscu znacznie starszej świątyni, której początki sięgały XI wieku. Obecny budynek jest przede wszystkim dziełem weneckich architektów Pietra Pelle i jego bratanka Domenica Pelle.
Najważniejszym miejscem w świątyni jest jednak ołtarz główny, związany nie tyle ze św. Jakubem, ile z miejscowym kultem Madonny della Navicella – Matki Bożej Małej Łodzi. To właśnie ten kult nadaje kościołowi szczególne znaczenie dla mieszkańców Chioggii.
Według miejscowej tradycji 24 czerwca 1508 roku, po gwałtownej burzy, na wybrzeżu Sottomariny ukazała się Matka Boża miejscowemu ogrodnikowi Baldisserze Zalonowi. Miała siedzieć na wyrzuconym przez morze pniu i ostrzec mieszkańców Chioggii przed karą Bożą za ich grzeszne życie. Następnie odpłynęła na niewielkiej łodzi.
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła (Chiesa dei Santi Apostoli Pietro e Paolo) to niewielka świątynia stojąca przy Fondamenta San Domenico, niemal dokładnie naprzeciwko katedry Santa Maria Assunta. W porównaniu z monumentalną katedrą wygląda niepozornie, ale jego historia jest znacznie starsza od obecnej katedry.
Kościół związany jest z bractwem świeckim poświęconym świętym Piotrowi i Pawłowi, które miało tutaj swoją siedzibę. Jego początki sięgają średniowiecza, choć obecny budynek jest wynikiem późniejszych przebudów.
Tempio di San Martino to niewielki kościół stojący tuż obok katedry Santa Maria Assunta, przy południowej stronie jej potężnej bryły. Na tle katedry wygląda niemal jak jej kaplica, ale w rzeczywistości jest samodzielną, znacznie starszą świątynią, związaną z jedną z najstarszych wspólnot Chioggii.
Obecny kościół pochodzi z XVIII wieku, jednak tradycja świątyni św. Marcina jest znacznie wcześniejsza. Według źródeł pierwsza kaplica w tym miejscu istniała już w X wieku. Była związana z dawną wspólnotą religijną, która opiekowała się kościołem i znajdującymi się przy nim zabudowaniami.
Kościół Sant’Andrea Apostolo należy do najważniejszych zabytków historycznej Chioggii, choć z zewnątrz nie robi tak monumentalnego wrażenia jak sąsiednia katedra. Stoi przy Corso del Popolo, w samym sercu starego miasta, a jego historia jest ściśle związana z najbardziej charakterystycznym elementem całego zespołu – Torre di Sant’Andrea, średniowieczną wieżą zegarową.
Sam kościół ma jedną nawę, a jego wnętrze zachowało wyposażenie pochodzące głównie z XVII i XVIII wieku. Znajdują się tutaj obrazy i rzeźby związane z kultem św. Andrzeja Apostoła oraz lokalną tradycją religijną.
Kolumna Vigo (Colonna di Vigo) stoi na końcu Ponte di Vigo, przy południowym krańcu Canal Vena. To jeden z najbardziej charakterystycznych elementów panoramy Chioggii, choć sama kolumna jest niewielka. Z jej szczytu spogląda na miasto lew św. Marka, przypominający o kilkusetletnim panowaniu Republiki Weneckiej.
Dzisiejsza kolumna została ustawiona w 1763 roku, zastępując wcześniejszą, drewnianą konstrukcję. Wykonana jest z kamienia istriańskiego, materiału niezwykle charakterystycznego dla architektury weneckiej. Smukły trzon zakończony jest kapitelem, na którym umieszczono skrzydlatego lwa trzymającego otwartą księgę św. Marka.
Lew ma jednak w Chioggii nieco szczególną historię. Weneckie lwy ustawiano w całym państwie jako widoczny znak zwierzchnictwa Republiki. Chioggia nie była tu wyjątkiem, ale miejscowi mieli do swojego lwa stosunek zdecydowanie mniej uroczysty niż Wenecjanie. Z powodu niewielkich rozmiarów figury nazywano go „el gato de Ciosa” – kotem z Chioggii. W przeciwieństwie do monumentalnych lwów Wenecji miejscowy „lew” wygląda rzeczywiście dość niepozornie.
Obecny ratusz zajmuje budynek znany jako Palazzo Comunale, którego historia sięga okresu Republiki Weneckiej. Chioggia, mimo podporządkowania Wenecji, zachowała własne instytucje miejskie i znaczną część lokalnej administracji. Palazzo Municipale był więc miejscem, w którym funkcjonowały władze miasta i gdzie rozstrzygano sprawy dotyczące codziennego życia mieszkańców.
Palazzo Morosini przy Corso del Popolo 1327 należy do ciekawszych, choć nieco mniej efektownych pałaców historycznej Chioggii. Jego historia jest związana z potężną wenecką rodziną Morosini, która przez wieki dostarczała Republice Weneckiej dożów, dowódców, dyplomatów i urzędników. W samej Chioggii Morosini również byli mocno obecni – z tej rodziny wywodziło się kilku tutejszych podestà, czyli przedstawicieli weneckiej władzy.
Dokładna data budowy pałacu nie jest znana. Wiadomo jednak, że istniał już w połowie XVI wieku.
Wybrzeże Sottomariny słynie z szerokiej, piaszczystej plaży o długości od kilkunastu kilometrów. Piasek charakteryzuje się drobną strukturą, a łagodne zejście do Morza Adriatyckiego sprawia, że jest to idealne miejsce dla rodzin z dziećmi.
Główną osią turystyczną jest ulica Lungomare Adriatico. Wzdłuż morza ciągnie się malownicza promenada spacerowa.
Caorle
Niewielkie, lecz bardzo stare miasto w Wenecji Euganejskiej, położone nad Adriatykiem między Wenecją a Triestem.
Padwa
Miasto na północy Włoch, położone na Nizinie Padańskiej w jej północno-wschodniej części nad rzeką Bacchiglione.
Wenecja
Miasto we Włoszech, położone na 118 małych wyspach połączonych mostami i kanałami, uważane za jedno z najpiękniejszych i najromantyczniejszych miast na świecie.