Île-de-FranceFrancja | zabytki, atrakcje, turystyka

Po dziwnych przygodach z piwami w Dijon i Awinion, do regionu stołecznego Francji jechałem z miesznymi uczuciami. Okazało się jednak że były przedwczesne i przesadzone.

Dla piwosza Paryż nie jest złą destynacją: W barach dostaniesz dobre piwa – choć drożej niż w Polsce (6–9 € za piwo to norma choć podczas happy hours potrafia zejść z cenami o połowę). W sklepach znajdziesz bogaty wybór – od Leffe i Duvela, przez Kronenbourga i Pitrę, aż po krafty lokalne. Francuski kraft trzyma poziom, choć nie jest jeszcze tak rozwinięty jak np. w Niemczech, Polsce czy Czechach.

Młodsze pokolenia Francuzów – zwłaszcza w dużych miastach jak Paryż – coraz częściej wybierają piwo zamiast wina. Piwo jest postrzegane jako mniej formalne, tańsze i bardziej „codzienne”. Spotkania ze znajomymi w barze to często piwo, a nie kieliszek burgunda.

W Île-de-France działa coraz więcej mikrobrowarów – wiele z nich powstało po 2010 roku. Można wymienić np.:

• Brasserie Parisis (Épinay-sous-Sénart),
• BAPBAP (Bière à Paris, Brassée à Paris),
• Brasserie de la Goutte d’Or (dzielnica Goutte d'Or, Paryż 18e),
• Paname Brewing Company – popularna ze względu na lokalizację nad kanałem de l’Ourcq.

Blanc i Blanche

Piwa typu Blanc i Blanche są we Francji (i Belgii) wszechobecne, a ich styl i smak to osobna, dość charakterystyczna półka w świecie piwa. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że chodzi o to samo — oba słowa znaczą „biały/biała” i dotyczą jasnych, mętnych piw. Ale:

• Blanche - klasyczny witbier, styl, z którego wywodzą się np. Hoegaarden, Blanche de Namur, Vedett Extra White itd.
• Blanc - francuska wariacja na temat witbiera, przykłady: Kronenbourg 1664 Blanc, Meteor Blanc, Pelforth Blanc - mieszanka jęczmienia i pszenicy, z dodatkami zapachowymi. Czasem smak „chemiczny” bierze się z tych aromatów – są przyjemne, ale sztuczne. Pije się lekko, ale uderza mocniej niż się wydaje (6% potrafi dać o sobie znać),

Postać św. Dionizego (fr. Saint Denis) jest niezwykle ważna dla historii religijnej i kulturowej Île-de-France, a jego wpływ – zarówno rzeczywisty, jak i legendarny – jest widoczny w całym regionie.

Św. Dionizy był pierwszym biskupem Paryża i jednym z najwcześniejszych misjonarzy chrześcijańskich we Francji (wówczas Galii). Działał najprawdopodobniej w III wieku, w czasach prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Decjusza lub Waleriana.

Według tradycji, został wysłany z Rzymu razem z Rustykiem i Eleuteriuszem, aby ewangelizować Lutecję (starożytny Paryż). Jego działalność chrystianizacyjna szybko przyciągnęła uwagę władz rzymskich. Został aresztowany, torturowany i ścięty na wzgórzu Montmartre (nazwa pochodzi prawdopodobnie od „Mons Martyrum” – „Wzgórze Męczenników”).

Najbardziej znanym elementem legendy o św. Dionizym jest motyw cefaloforii (z gr. kephalē = głowa, phoros = niosący). Po dekapitacji, św. Dionizy miał wstać, podnieść swoją odciętą głowę, i przejść kilka kilometrów, głosząc kazanie o pokucie, aż upadł w miejscu, gdzie dziś stoi Bazylika Saint-Denis.

To cudowne wydarzenie zainspirowało wiele przedstawień ikonograficznych, gdzie św. Dionizy trzyma własną głowę w dłoniach. Był on również inspiracją dla licznych legend o innych „cefaloforach” w hagiografii zachodniej.

W miejscu, gdzie miał zakończyć swój cudowny marsz, wzniesiono bazylikę Saint-Denis – pierwotnie opactwo benedyktyńskie, a później pierwszą gotycką świątynię w historii (jej przebudowę zapoczątkował opat Suger w XII wieku).